Je eerste wandelreis. Dat moment waarop je denkt : oké, nu ga ik het écht doen. Niet gewoon een zondagmiddagje in het bos, maar meerdere dagen achter elkaar, met je rugzak, je hoofd leeg, voeten die het werk doen. Spannend ? Ja. Moeilijk ? Niet per se. Als je tenminste de juiste bestemming kiest. En daar gaat dit artikel over.

Want eerlijk : een eerste tocht staat of valt met vertrouwen. Duidelijke markeringen, logische etappes, slaapplaatsen die niet ineens 30 kilometer uit elkaar liggen. Dat soort dingen. Zelf vind ik het altijd fijn om te zien hoe anderen het aanpakken, en soms kijk ik ook buiten de pure wandelwereld, bijvoorbeeld bij reisideeën op https://aigle-voyages.com, om inspiratie op te doen. Niet om klakkeloos te volgen, maar om gevoel te krijgen bij afstanden, tempo, realiteit.

De Pieterpad (Nederland) – dichtbij, maar verrassend goed

Ja, ik weet het. Het Pieterpad klinkt voor sommigen bijna te… gewoon. Maar onderschat ‘m niet. Dit pad loopt van Pieterburen naar de Sint-Pietersberg, zo’n 500 km, en is misschien wel het beste startpunt voor een eerste wandelreis.

Waarom ? Alles klopt. De rood-witte markeringen zijn duidelijk (je kunt bijna niet verdwalen), dorpen liggen nooit ver uit elkaar, en je loopt door afwisselend landschap : Groningen, Drenthe, de Veluwe, Limburg. Het tempo bepaal je zelf. 15 km per dag ? Prima. 25 km ? Kan ook. En als het regent, tja, dan is er altijd wel een bushalte in de buurt. Dat stelt gerust, toch ?

Camino Portugués (Portugal) – licht, vriendelijk, ontspannen

Als je denkt aan de Camino de Santiago, zie je misschien meteen eindeloze kilometers en zere voeten. Maar de Camino Portugués, zeker de kustvariant, is echt anders. Lichter. Rustiger. Minder “moeten”.

Je loopt vaak over vlakke paden, langs de Atlantische Oceaan, met houten vlonders door duinen en vissersdorpjes waar je ’s middags gewoon een koffie kunt drinken voor twee euro. De bewegwijzering ? Gele pijlen overal. Serieus, je moet moeite doen om ze te missen. Ik vond het vooral fijn dat je elke dag andere mensen tegenkomt, maar nooit massa’s. Dat maakt het persoonlijk.

Mullerthal Trail (Luxemburg) – klein land, groot wandelplezier

Luxemburg verraste me. Echt. Het Mullerthal Trail, ook wel “Klein Zwitserland”, is perfect voor beginners die toch iets bijzonders willen. Rotsformaties, smalle paadjes, bossen die ruiken naar nat mos na een regenbui.

De etappes zijn kort (vaak rond de 15–20 km), de bewegwijzering is top, en je slaapt elke nacht in een dorp of stadje. Geen gedoe met tenten of afgelegen hutten. Misschien soms iets drukker in het hoogseizoen, maar eerlijk, dat voelt ook wel veilig als je net begint.

West Highland Way (Schotland) – stoer, maar haalbaar

Wil je meteen dat “ik ben echt op avontuur”-gevoel ? Dan is de West Highland Way een mooie stap. Zo’n 154 km van Milngavie naar Fort William. Klinkt heftig, maar de realiteit valt mee.

De paden zijn breed, goed onderhouden, en je loopt zelden technisch lastig terrein. Wat je krijgt ? Meren, heuvels, soms mist die alles stil maakt. En ja, regen. Dat hoort erbij. Maar overal zijn B&amp ;B’s, hostels, pubs. En geloof me : na een lange dag smaakt een warme soep daar gewoon beter.

GR34 (Bretagne) – zee, wind en vrijheid

De Franse GR34, het douanierspad langs de Bretonse kust, is ideaal als je in stukken wilt lopen. Je hoeft niet alles te doen. Kies een regio, een week, en klaar.

Het pad is bijna continu gemarkeerd, het hoogteverschil blijft beperkt, en je loopt langs kliffen, stranden en kleine havens. Soms ruikt het naar zout en zeewier, soms naar crêpes. Ik vond het heerlijk dat je elke dag weer zee ziet. Dat geeft ritme. Rust ook.

Hoe kies je nu echt de juiste eerste wandelreis ?

Stel jezelf een paar simpele vragen. Wil ik elke avond een bed, of vind ik kamperen oké? Hoe ver wil ik per dag lopen, echt ? 20 km voelt op dag één anders dan op dag vijf, geloof me. En hoe belangrijk is zekerheid ? Markeringen, openbaar vervoer, winkels onderweg.

Franchement : kies liever iets té makkelijk dan te ambitieus. Een eerste wandelreis moet je zin geven in de volgende, niet eindigen met blaren en frustratie. Begin rustig. Bouw op. De bergen lopen niet weg.

En jij ? Waar zie jij jezelf lopen, met je rugzak, je eigen tempo ? Misschien is het dichterbij dan je denkt.